Leczenie – chory na ropniaka oplucnego

Leczenie chory na ropniaka opłucnego powinien pozostawać w łóżku w przestronnym i dobrze przewietrzanym pokoju. Należy zwracać szczególną uwagę także na dobre odżywianie chorego, przy tym nie tylko w okresie istnienia ropniaka, ale także i po wyleczeniu. Poza tym stosuje się leczenie przyczynowe. Drobny ropniak przy zapalny powstający w toku krupowego zapalenia płuc, nie wymaga przeważnie osobnego leczenia. Niekiedy wsysa się nawet większy wysięk ropny, powstający w toku krupowego zapalenia płuca także mały pozapalny. Continue reading „Leczenie – chory na ropniaka oplucnego”

Cholesterolowe zapalenie oplucnej

Cholesterolowe zapalenie opłucnej (Pleuritis exsudativa cholesterinosa). Przez zapalenie płuc cholesterolowe rozumie się przewlekłe zapalenia opłucnej, w którym wysięk zawiera wolny krystaliczny cholesterol. Sprawa jest przeważnie pochodzenia gruźliczego, najczęściej otorbiona, o ścianach szczególnie zgrubiałych i twardych. Wysięki cholesterolowe wyglądają niejednakowo. Przeważnie jest to płyn bardzo gęsty, barwy mleczno czekoladowej, otorbiony, w innych przypadkach jasnożółty lub mętnawy z błyszczącymi grudkami cholesterolu, zwykle nieotorbiony. Continue reading „Cholesterolowe zapalenie oplucnej”

Znamienna cecha równoczesnej gruzlicy oplucnej i pluc stanowi ogromna sklonnosc do powstawania zrostów oplucnych i zgrubienia blaszek oplucnych

Znamienną cechą równoczesnej gruźlicy opłucnej i płuc stanowi ogromna skłonność do powstawania zrostów opłucnych i zgrubienia blaszek opłucnych z następową marskością płuca. Sprawy zlepnej w opłucnej nie zdoła zatrzymać nawet odma, utrzymywana pod ciśnieniem dodatnim. Zrosty powstające już wcześnie i bardzo szybko coraz bardziej utrudniają dopełnianie odmy i wiodą ostatecznie do zupełnego zarośnięcia jamy opłucnej. Tkanka łączna z opłucnej rozrasta się w głąb i przyczynia się do zwłóknienia ognisk gruźliczych w płucu. Równolegle do zmian w opłucnej i w płucu, gorączka opada i wreszcie ustępuje kaszel i odpluwanie zmniejszają się, liczba prątków w plwocinie, w ogóle nieznaczna, coraz bardziej maleje, aż wreszcie po kilku tygodniach prątki zupełnie znikają, waga ciała i siły wzrastają, objawy osłuchowe w postaci rzężeń stają się coraz skąpsze i wreszcie znikają. Continue reading „Znamienna cecha równoczesnej gruzlicy oplucnej i pluc stanowi ogromna sklonnosc do powstawania zrostów oplucnych i zgrubienia blaszek oplucnych”

Tkanka plucna

Tkanka płucna przenika w nich stożkowato do przyczepu płucnego i jest przeważnie zserowaciała. Często też na przekroju postronka w tej tkance widać przedłużenie płucnej jamy gruźliczej, które może dochodzić aż do ściennego przyczepu postronka. Postronki tych typów zawierają liczne prątki gruźlicy. Same postronki są grube i pokryte z zewnątrz opłucną zgrubiałą, zupełnie nieprzejrzystą. Przy wziernikowaniu jamy opłucnej zabarwienie postronków typu III i IV jest prawie na całej ich długości takie samo jak tej części płuca, której postronek stanowi przedłużenie. Continue reading „Tkanka plucna”

Gruntowanie po ułamkowej dawce szczepionki inaktywowanego wirusa polio AD 4

Podano je śródskórnie za pomocą urządzenia bezigłowego (Biojector 2000, Bioject Medical Technologies) lub domięśniowo za pomocą strzykawki i igły auto-disable . Urządzenie bezigłowe zostało zatwierdzone przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków do podawania domięśniowego i podskórnego oraz w oparciu o indywidualne przypadki dla celów śródskórnego podawania badanego produktu z użyciem elementu dystansowego. Urządzenie było wcześniej używane do podawania dawki cząstkowej IPV22,23 i zostało zatwierdzone przez Cuban Medical Device Agency do użytku w tym badaniu. Continue reading „Gruntowanie po ułamkowej dawce szczepionki inaktywowanego wirusa polio AD 4”

Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 9

Ogólnie, odkrycia te wskazują, że schematy kondycjonowania o wysokiej intensywności mogą przynosić korzyści pacjentom z mutacjami szlaku RAS, ale nie tymi z mutacjami TP53 lub JAK2. Dyskusja
Ocena mutacji genowych może pomóc w przewidywaniu przeżywalności u pacjentów z MDS przechodzących allogeniczny przeszczep komórek macierzystych, 3,9, ale wcześniejsze badania nie oceniały dużej liczby zagrożeń genetycznych ani stopnia, w jakim ryzyko genetyczne oddziałuje ze zmiennymi klinicznymi. W tym badaniu sparowaliśmy analizę genetyczną z kompleksową adnotacją kliniczną w dużej kohorcie rejestrującej. Stwierdziliśmy, że mutacje TP53 są najsilniejszym wskaźnikiem przeżycia po przeszczepie wśród pacjentów z MDS, niezależnie od czynników klinicznych, takich jak wiek, wynik punktowy Karnofsky ego i zmienne hematologiczne. Wpływ mutacji TP53 na ryzyko nawrotu i śmierci nie został złagodzony przez mieloablacyjne schematy kondycjonowania, co jest zgodne z klinicznymi i eksperymentalnymi dowodami pokazującymi chemoreaktywność mediowaną przez TP53.11,18,19 Nasze dane sugerują, że eskalacja intensywność schematu kondycjonowania w celu poprawy wyników u pacjentów z MDS zmutowanym TP53 nie zakończy się powodzeniem. Continue reading „Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 9”

Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 6

Obecność mutacji TP53 jest silnie związana ze złożonymi zaburzeniami chromosomowymi.11 Chociaż PPM1D jest fosfatazą regulującą aktywność TP53, pacjenci, którzy mieli mutacje PPM1D bez jednoczesnych mutacji TP53 mieli podobną częstość złożonego kariotypu jak pacjenci bez mutacji (3% i 2%, odpowiednio) (rysunek 2C). Wśród pacjentów z MDS związanymi z leczeniem obecność mutacji TP53 wiązała się z krótszym czasem przeżycia (współczynnik ryzyka zgonu z vs. bez mutacji TP53, 1,63, 95% CI, 1,22 do 2,20, P <0,001). Wśród pacjentów bez mutacji TP53 przeżycie było podobne u pacjentów z MDS związanymi z leczeniem oraz z pierwotnym MDS (współczynnik ryzyka, 1,10; 95% CI, 0,89 do 1,35, P = 0,37). Pomimo silnego powiązania z MDS związanymi z terapią, mutacje PPM1D nie były związane z niekorzystnym rokowaniem u pacjentów, którzy mieli związane z terapią MDS bez mutacji TP53 (współczynnik ryzyka zgonu z vs. Continue reading „Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 6”

Badanie Cannabidiolu na napady lekooporne w zespole Dravet

Zespół Dravet to złożone zaburzenie epilepsji wieku dziecięcego, które jest związane z napadami lekoopornymi i wysoką śmiertelnością. Przebadaliśmy kanabidiol w leczeniu napadów lekoopornych w zespole Dravet. Metody
W tym podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu losowo przydzielono 120 dzieci i młodych dorosłych z zespołem Dravet i napadami lekoopornymi w celu otrzymania doustnego roztworu kanabidiolowego w dawce 20 mg na kilogram masy ciała na dzień lub placebo, oprócz standardowego leczenia przeciwpadaczkowego. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana częstości napadów drgawkowych w 14-tygodniowym okresie leczenia w porównaniu z 4-tygodniowym okresem początkowym.
Wyniki
Mediana częstości napadów drgawek na miesiąc zmniejszyła się z 12,4 do 5,9 za pomocą kanabidiolu, w porównaniu ze spadkiem z 14,9 do 14,1 dla placebo (skorygowana mediana różnica między grupą kannabidiolową i grupą placebo w zmianie częstości napadów, -22,8 punktów procentowych; 95% przedział ufności [CI], -41,1 do -5,4; P = 0,01). Continue reading „Badanie Cannabidiolu na napady lekooporne w zespole Dravet”

Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 10

Nasze wyniki są zgodne ze zróżnicowaną prezentacją kliniczną pacjentów z zespołem Shwachmana-Diamonda i wskazują, że same kryteria kliniczne mogą być niewystarczające do zidentyfikowania wszystkich diagnoz zespołu Shwachmana-Diamonda. 19 Ponadto ścisły związek między domniemanymi mutacjami SBDS a somatycznymi Mutacje TP53 wskazują biologiczną synergię między mutacjami SBDS i TP53 w klonalnej transformacji MDS genetycznie zdefiniowanego zespołu Shwachman-Diamond. Wyniki te mogą wpływać na dobór dawców i sugerować, że należy rozważyć wczesną transplantację u pacjentów z zespołem Shwachman-Diamond, ponieważ przeszczepienie po transformacji MDS może nie dawać długoterminowych korzyści. Nasze dane podają w wątpliwość korzyść z konwencjonalnego warunkowania mieloablacyjnego nad podejściami o obniżonej intensywności u pacjentów z MDS zmutowanym przez TP53. Ci pacjenci, u których występuje wyjątkowo wysokie ryzyko nawrotu po transplantacji, powinni zostać uwzględnieni w podejściach śledczych do leczenia kondycyjnego lub nowych strategii zapobiegania nawrotom po transplantacji. Continue reading „Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 10”

Badanie Cannabidiolu na napady lekooporne w zespole Dravet ad 6

W celu zmniejszenia napadów niekonwulsyjnych nie stwierdzono istotnych różnic między grupami (P = 0,88). Preparat ratunkowy zastosowano u 36 pacjentów (59%) w grupie leczonej kannabidiolem oraz u 41 pacjentów (69%) w grupie kontrolnej. W skali CGIC 37 z 60 opiekunów (62%) uznało, że ogólny stan ich dziecka poprawił się w grupie otrzymującej kanabidiol, w porównaniu z 20 z 58 opiekunów (34%) w grupie placebo (P = 0,02). Nie było istotnej różnicy między grupami pod względem wyniku snu i oceny Epworth Sleepiness Scale, sugerując, że nie było negatywnego wpływu kanabidiolu na sen. Jakość życia w padaczce wieku dziecięcego i wyniki Vineland-II nie wykazały istotnej różnicy między kannabidiolem a placebo. Continue reading „Badanie Cannabidiolu na napady lekooporne w zespole Dravet ad 6”