Crizanlizumab do zapobiegania kryzysom bólu w chorobie sierpowatokrwinkowej ad

Niedrożność naczyń jest spowodowana adhezją sierpowatych erytrocytów i leukocytów do śródbłonka, co prowadzi do niedrożności naczyń i niedokrwienia tkanki.6 Stopień sierpowatości erytrocytów koreluje z okluzją naczyń i nasileniem choroby.7 Aktywowane i przylegające leukocyty są prawdopodobne czynniki powodujące zamknięcie naczyń w żyłce zbiorczej, podczas gdy sierpowate erytrocyty mogą przyczyniać się do okluzji mniejszych naczyń8. Ponadto płytki krwi mogą wiązać się z erytrocytami, monocytami i neutrofilami, tworząc agregaty, 9,10, które przyczyniają się do zaburzeń krwi przepływ u pacjentów z niedokrwistością sierpowatokrwinkową.11 Chociaż adhezja leukocytów do śródbłonka podczas stanu zapalnego może obejmować wiele cząsteczek, proces jest inicjowany przez P-selektynę.12 P-selektyna znajduje się w granulkach spichrzowych spoczynkowych komórek śródbłonka i płytek krwi i jest szybko przenoszona do błony komórkowej po aktywacji komórka podczas procesów takich jak zapalenie. P-selektyna ulegająca ekspresji na powierzchni śródbłonka pośredniczy w nieprawidłowym zwijaniu i statycznej adhezji sierpowatych erytrocytów do powierzchni naczynia in vitro.13,14. Przeniesienie śródbłonkowej selektyny P na selektynę powoduje szybką adhezję sierpowatych erytrocytów do naczynia i rozwój okluzji naczyniowej u transgenicznych myszy z niedokrwistością sierpowatokrwienną.15 Ponadto aktywowane płytki krwi wiążą się z neutrofilami, tworząc agregaty w sposób zależny od selektyny P u myszy i ludzi z niedokrwistością sierpowatości.16
Transgeniczne myszy z niedokrwistością sierpowatokomórkową, które wykazują niedobór selektyny P i selektyny E, mają wadliwą rekrutację leukocytów do ściany naczynia i są chronione przed okluzją naczyń. Ponadto przyleganie sierpowatych erytrocytów i leukocytów do śródbłonka jest znacznie zmniejszone. Continue reading „Crizanlizumab do zapobiegania kryzysom bólu w chorobie sierpowatokrwinkowej ad”

Badanie Cannabidiolu na napady lekooporne w zespole Dravet ad 6

W celu zmniejszenia napadów niekonwulsyjnych nie stwierdzono istotnych różnic między grupami (P = 0,88). Preparat ratunkowy zastosowano u 36 pacjentów (59%) w grupie leczonej kannabidiolem oraz u 41 pacjentów (69%) w grupie kontrolnej. W skali CGIC 37 z 60 opiekunów (62%) uznało, że ogólny stan ich dziecka poprawił się w grupie otrzymującej kanabidiol, w porównaniu z 20 z 58 opiekunów (34%) w grupie placebo (P = 0,02). Nie było istotnej różnicy między grupami pod względem wyniku snu i oceny Epworth Sleepiness Scale, sugerując, że nie było negatywnego wpływu kanabidiolu na sen. Jakość życia w padaczce wieku dziecięcego i wyniki Vineland-II nie wykazały istotnej różnicy między kannabidiolem a placebo. Continue reading „Badanie Cannabidiolu na napady lekooporne w zespole Dravet ad 6”

Badanie Cannabidiolu na napady lekooporne w zespole Dravet

Zespół Dravet to złożone zaburzenie epilepsji wieku dziecięcego, które jest związane z napadami lekoopornymi i wysoką śmiertelnością. Przebadaliśmy kanabidiol w leczeniu napadów lekoopornych w zespole Dravet. Metody
W tym podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu losowo przydzielono 120 dzieci i młodych dorosłych z zespołem Dravet i napadami lekoopornymi w celu otrzymania doustnego roztworu kanabidiolowego w dawce 20 mg na kilogram masy ciała na dzień lub placebo, oprócz standardowego leczenia przeciwpadaczkowego. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana częstości napadów drgawkowych w 14-tygodniowym okresie leczenia w porównaniu z 4-tygodniowym okresem początkowym.
Wyniki
Mediana częstości napadów drgawek na miesiąc zmniejszyła się z 12,4 do 5,9 za pomocą kanabidiolu, w porównaniu ze spadkiem z 14,9 do 14,1 dla placebo (skorygowana mediana różnica między grupą kannabidiolową i grupą placebo w zmianie częstości napadów, -22,8 punktów procentowych; 95% przedział ufności [CI], -41,1 do -5,4; P = 0,01). Continue reading „Badanie Cannabidiolu na napady lekooporne w zespole Dravet”

Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 10

Nasze wyniki są zgodne ze zróżnicowaną prezentacją kliniczną pacjentów z zespołem Shwachmana-Diamonda i wskazują, że same kryteria kliniczne mogą być niewystarczające do zidentyfikowania wszystkich diagnoz zespołu Shwachmana-Diamonda. 19 Ponadto ścisły związek między domniemanymi mutacjami SBDS a somatycznymi Mutacje TP53 wskazują biologiczną synergię między mutacjami SBDS i TP53 w klonalnej transformacji MDS genetycznie zdefiniowanego zespołu Shwachman-Diamond. Wyniki te mogą wpływać na dobór dawców i sugerować, że należy rozważyć wczesną transplantację u pacjentów z zespołem Shwachman-Diamond, ponieważ przeszczepienie po transformacji MDS może nie dawać długoterminowych korzyści. Nasze dane podają w wątpliwość korzyść z konwencjonalnego warunkowania mieloablacyjnego nad podejściami o obniżonej intensywności u pacjentów z MDS zmutowanym przez TP53. Ci pacjenci, u których występuje wyjątkowo wysokie ryzyko nawrotu po transplantacji, powinni zostać uwzględnieni w podejściach śledczych do leczenia kondycyjnego lub nowych strategii zapobiegania nawrotom po transplantacji. Continue reading „Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 10”