Rokowanie w przypadkach ropniaka oplucnego

Jeżeli w ten sposób stwierdzi się obecność bakterii ropotwórczych, mianowicie, paciorkowca, gronkowca, pneumokoków i in., można w przerażającej większość przypadków dorzucić pochodzenie gruźlicze, gdyż ropniak na tle równoczesnego zakażenia prątkami gruźlicy i innymi bakteriami zdarza się bardzo rzadko, z wyjątkiem ropniaka z odmą, który powstaje, gdy w toku gruźlicy płuc jama w płucu przebije się do opłucnej. Natomiast jałowość wysięku ropnego przemawia prawie zawsze za gruźliczym jego pochodzeniem. Rokowanie w przypadkach ropniaka opłucnego opiera się: 1) na wieku chorego 2) na rodzaju choroby oraz bakterii, które wywołały ropne zapalenie opłucnej 3) na uwzględnieniu postaci klinicznej ropniaka, stanu serca i obronnych sił ustroju oraz charakteru powikłań. Wiek niemowlęcy, wczesny dziecięcy i podeszły rokują w ogóle źle. Zwłaszcza fatalne jest rokowanie w pierwszym półroczu życia niemowlęcia. Continue reading „Rokowanie w przypadkach ropniaka oplucnego”

Objawy te moga trwac tygodniami

Objawy te mogą trwać tygodniami. Stłumienie zwiększa się stopniowo wszerz i wzdłuż, a szmer oddechowy w jego miejscu słabnie. Powyżej i poniżej stłumienia stwierdza się odgłos opukowy bębenkowy oraz szmer oskrzelowy, a niekiedy także rzężenia. Duży wysięk może wywołać przesunięcie sąsiednich narządów. Jeżeli dojdzie do rozkładu ropy, pojawia się cuchniecie z ust poprzedzające nieraz na 24-36 godzin przebicie się ropnia do oskrzela z jedno czesnym pojawieniem się krwi w plwocinie. Continue reading „Objawy te moga trwac tygodniami”

Zrosty oplucne

Zrosty opłucne powstają przeważnie w miejscach odpowiadających ogniskom gruźliczym w płucach, zwłaszcza jamom. Często są one następstwem zapalenia obocznego opłucnej, powstającego, zdaniem większości, na tle toksycznym w ostrym okresie płucnego ogniska gruźliczego. Jeżeli w toku tego zapalenia nastąpi mocne zrośnięcie się opłucnej ściennej z okostną żeber i rozcięgnem mięśni międzyżebrowych, to przy wziernikowaniu jamy opłucnej stwierdza się postronek typu I lub III, zależnie od średnicy zmiany zapalnej w opłucnej płuc. Mianowicie im średnica jest większa, tym bardziej – przy oddalaniu się płuca od ściany klatki piersiowej wskutek odmy wyciąga się część płucna istniejącego przedtem zrostu, przez co powstaje zrost typu III. Natomiast, jeżeli średnica zmiany zapalnej w opłucnej płuc jest mała, to powstaje zrost typu I. Continue reading „Zrosty oplucne”

Od zrostów oplucnych postronki wlókniste w toku leczenia odma wyciagaja sie, scienczaja sie i moga z czasem zanikac

Dumarest oblicza odsetek wyzdrowienia w gruźlicy płuc w przypadkach odmy opłucnej całkowitej na 65-90%, a w przypadkach odmy częściowej tylko na 9-26%. Peyret spostrzegał znikanie prątków gruźlicy w plwocinie w przypadkach odmy całkowitej w 90%, w częściowej zaś tylko w 15%, ustąpienie gorączki w przypadkach odmy całkowitej w 85%, w częściowej – tylko w 33%, zwiększenie wagi ciała przy odmie całkowitej w 82%, przy częściowej w 57%. W przypadkach odmy całkowitej, spostrzeganych przez Pawła Martyszewskiego i Wandę Stankiewicz-Trybowską, prątki gruźlicy znikły w 65,78%, a przy odmie częściowej – w 35,75%. Szanse pogarszają się wybitnie nawet w przypadkach zrostów nitkowatych i błoniastych, nieprzeszkadzających uzyskaniu odmy całkowitej. I tak w statystyce Unuerrichta w przypadkach takich zrostów liczba przypadków gruźlicy płuc klinicznie niewyleczonej przekracza 5 – krotnie liczbę nic wyleczonych wśród chorych z odmą całkowitą. Continue reading „Od zrostów oplucnych postronki wlókniste w toku leczenia odma wyciagaja sie, scienczaja sie i moga z czasem zanikac”

W przypadkach calkowitego zarosniecia jamy oplucnej nie da sie odma w ogóle wytworzyc

W przypadkach całkowitego zarośnięcia jamy opłucnej nie da się odma w ogóle wytworzyć. W; przypadkach istnienia komory, wyosobnionej wskutek zrostów z ogólnej jamy opłucnej, można wytworzyć odmę otorbioną. W przypadkach zrostów pasmowatych oraz postronkowa tych, niedzielących jamy opłucnej na komory, można zrosty wykryć badaniem radiologicznym w różnych płaszczyznach po wytworzeniu odmy. Przedstawiają się one w postaci cieni łączących obie blaszki opłucne. W ostatnim czasie pojawiły się publikacje twierdzące, że zrosty opłucne można wykryć metodą radio kimograficzną. Continue reading „W przypadkach calkowitego zarosniecia jamy oplucnej nie da sie odma w ogóle wytworzyc”

Warfaryna i aspiryna u pacjentów z niewydolnością serca i rytmem zatokowym AD 8

Obserwowano tendencję do zwiększonej częstości hospitalizacji z powodu niewydolności serca w grupie leczonej warfaryną, co stanowi bezpośredni kontrast z wynikami badań WASH i WATCH, które sugerowały zwiększoną częstość hospitalizacji z powodu niewydolności serca u pacjentów przyjmujących aspirynę. 15,16 Istnieją spekulacje, że kwas acetylosalicylowy może zaburzać syntezę prostaglandyn, co prowadzi do obniżenia skuteczności hamowania ACE.22,23 Jednak w naszej próbie nie zaobserwowano wzrostu częstości hospitalizacji z powodu niewydolności serca w grupie w porównaniu z grupą otrzymującą warfarynę, chociaż znaczna część pacjentów w grupie otrzymującej aspirynę była leczona inhibitorem ACE. W grupie leczonej warfaryną wartość INR mieściła się w zakresie terapeutycznym od 2,0 do 3,5 w przypadku 63% całkowitego czasu leczenia. Ustawiliśmy docelowy INR powyżej tego, który był stosowany w badaniach z udziałem pacjentów z migotaniem przedsionków, ponieważ wśród badań z udziałem pacjentów, którzy przebyli zawał mięśnia sercowego, ci z wyższymi docelowymi wartościami INR i wartościami wykazywali przewagę warfaryny nad aspiryną, podczas gdy osoby o niższych docelowych wartościach INR i wartości nie były24,25 W naszym badaniu pacjenci otrzymywali albo warfarynę albo aspirynę i nie brali obu leków. Continue reading „Warfaryna i aspiryna u pacjentów z niewydolnością serca i rytmem zatokowym AD 8”

Warfaryna i aspiryna u pacjentów z niewydolnością serca i rytmem zatokowym AD 5

W celu sprawdzenia pierwotnej hipotezy zerowej, plan analizy statystycznej określał zastosowanie testu log-rank w celu porównania skumulowanych krzywych zapadalności w grupach leczenia, jeśli krzywe przeżycia log-minus-log nie wykazały naruszenia proporcjonalnych zagrożeń. Założenie i model Coxa o zmiennych ryzyk zmieniających się w czasie, gdyby tak się stało. Ponieważ krzywe przeżycia log-minus-log zostały przekroczone, raportujemy wyniki testu log-rank jako analizę pierwotną, a po drugie wyniki z modelu Coxa, który wyraża relację względną ryzyka jako funkcję liniową czas. Wstępnie określona procedura monitorowania została przeprowadzona zgodnie z metodą Haybittle i Peto, z zachowawczymi granicami zatrzymania dla pośrednich analiz wyników logarytmicznych z powyżej . Continue reading „Warfaryna i aspiryna u pacjentów z niewydolnością serca i rytmem zatokowym AD 5”

Gruntowanie po ułamkowej dawce szczepionki inaktywowanego wirusa polio AD 7

Zdarzenia niepożądane. Większość zdarzeń niepożądanych sklasyfikowano jako nieznaczne pod względem nasilenia i nieuzyskane w konsekwencji (Tabela 4). Drobne reakcje w miejscu wstrzyknięcia były częste, zwłaszcza stwardnienie, ból i zaczerwienienie. Wystąpiły 114 zdarzenia niepożądane w grupie z ułamkową dawką, w porównaniu z 11 w grupie z pełną dawką. Continue reading „Gruntowanie po ułamkowej dawce szczepionki inaktywowanego wirusa polio AD 7”

Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 9

Ogólnie, odkrycia te wskazują, że schematy kondycjonowania o wysokiej intensywności mogą przynosić korzyści pacjentom z mutacjami szlaku RAS, ale nie tymi z mutacjami TP53 lub JAK2. Dyskusja
Ocena mutacji genowych może pomóc w przewidywaniu przeżywalności u pacjentów z MDS przechodzących allogeniczny przeszczep komórek macierzystych, 3,9, ale wcześniejsze badania nie oceniały dużej liczby zagrożeń genetycznych ani stopnia, w jakim ryzyko genetyczne oddziałuje ze zmiennymi klinicznymi. W tym badaniu sparowaliśmy analizę genetyczną z kompleksową adnotacją kliniczną w dużej kohorcie rejestrującej. Stwierdziliśmy, że mutacje TP53 są najsilniejszym wskaźnikiem przeżycia po przeszczepie wśród pacjentów z MDS, niezależnie od czynników klinicznych, takich jak wiek, wynik punktowy Karnofsky ego i zmienne hematologiczne. Wpływ mutacji TP53 na ryzyko nawrotu i śmierci nie został złagodzony przez mieloablacyjne schematy kondycjonowania, co jest zgodne z klinicznymi i eksperymentalnymi dowodami pokazującymi chemoreaktywność mediowaną przez TP53.11,18,19 Nasze dane sugerują, że eskalacja intensywność schematu kondycjonowania w celu poprawy wyników u pacjentów z MDS zmutowanym TP53 nie zakończy się powodzeniem. Continue reading „Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 9”

Badanie Cannabidiolu na napady lekooporne w zespole Dravet

Zespół Dravet to złożone zaburzenie epilepsji wieku dziecięcego, które jest związane z napadami lekoopornymi i wysoką śmiertelnością. Przebadaliśmy kanabidiol w leczeniu napadów lekoopornych w zespole Dravet. Metody
W tym podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu losowo przydzielono 120 dzieci i młodych dorosłych z zespołem Dravet i napadami lekoopornymi w celu otrzymania doustnego roztworu kanabidiolowego w dawce 20 mg na kilogram masy ciała na dzień lub placebo, oprócz standardowego leczenia przeciwpadaczkowego. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana częstości napadów drgawkowych w 14-tygodniowym okresie leczenia w porównaniu z 4-tygodniowym okresem początkowym.
Wyniki
Mediana częstości napadów drgawek na miesiąc zmniejszyła się z 12,4 do 5,9 za pomocą kanabidiolu, w porównaniu ze spadkiem z 14,9 do 14,1 dla placebo (skorygowana mediana różnica między grupą kannabidiolową i grupą placebo w zmianie częstości napadów, -22,8 punktów procentowych; 95% przedział ufności [CI], -41,1 do -5,4; P = 0,01). Continue reading „Badanie Cannabidiolu na napady lekooporne w zespole Dravet”