Mutacja w PDE8B, cyklicznej specyficznej dla AMP fosfodiesterazie w hiperplazji nadnerczy

Kory korowo-adrenergiczne wytwarzające kortyzol są związane z nieprawidłowościami szlaku cyklicznego AMP (cAMP). Przykładami są zespół Cushinga u niemowląt z zespołem McCune-Albrighta z powodu gruczolaków kory nadnerczy, w których znajdują się mutacje podjednostki alfa stymulującej białka G (GNAS), pierwotna zabarwiona guzkowata choroba kory nadnercza z powodu mutacji podjednostki regulatorowej kinazy białkowej A typu 1A (PRKAR1A ) i makronodularną chorobę korowo-przełykową związaną z nieprawidłową ekspresją receptorów sprzężonych z białkiem G w tkance nowotworowej.1,2 Niedawno przeprowadziliśmy poszukiwanie genów w całym genach nadające predyspozycję do mikronodularnej przerostu kory nadnerczy, co doprowadziło do zespołu Cushinga w dzieciństwie.3 Zidentyfikowaliśmy genetyczne loci zawierające geny fosfodiesterazy jako te najprawdopodobniej związane z chorobą, a inaktywacja mutacji fosfodiesterazy 11A (genu PDE11A) była związana z uszkodzeniami kory nadnerczy, głównie przerostem mikronodularnym. 3.4 Chromosomalny locus zawierający gen kodujący fosfodiesterazę 8B (PDE8B) był drugim najbardziej prawdopodobnym regionem Skojarzone z predyspozycją do mikronodularnej przerostu korowo-nadnerczowego.3 Stwierdziliśmy również istotnie zwiększoną ekspresję PDE8B w nadnerczu, w porównaniu z innymi genami fosfodiesteraz degradujących cAMP, w tym PDE1A, PDE4A, PDE4B, PDE4C, PDE4D, PDE7A i PDE9A. 3
Rysunek 1. Rysunek 1. Continue reading „Mutacja w PDE8B, cyklicznej specyficznej dla AMP fosfodiesterazie w hiperplazji nadnerczy”

Deplecja limfocytów B z Rituximabem w zwyrodnienia-remisji stwardnienia rozsianego ad

Projekt badania. Pacjenci zostali losowo przydzieleni w stosunku 2: 1, aby otrzymać rytuksymab lub placebo. Zostały one uszeregowane hierarchicznie według miejsca badania, status w odniesieniu do wcześniejszego leczenia interferonem beta lub octanem glatirameru (bez leczenia lub przerwania leczenia> 6 miesięcy wcześniej w porównaniu do leczenia w ciągu poprzednich 6 miesięcy) i wyjściowego nasilenia choroby zgodnie z Rozszerzony wynik skali stanu niepełnosprawności (EDSS) (.2,5 vs> 2,5). EDSS jest skalą porządkową w zakresie od 0 (normalne badanie neurologiczne) do 10.0 (śmierć) w odstępach 0,5-krokowych. Badanie było randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniem przeprowadzonym w 32 ośrodkach w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Continue reading „Deplecja limfocytów B z Rituximabem w zwyrodnienia-remisji stwardnienia rozsianego ad”

Lenalidomid, Bortezomib i Deksametazon z przeszczepem szpiczaka ad 6

Przeżycie wolne od progresji było dłuższe u pacjentów, u których nie wykryto minimalnej choroby resztkowej, niż u tych, u których wykryto minimalną chorobę resztkową (skorygowany współczynnik ryzyka progresji lub śmierci choroby, 0,30, P <0,001) (ryc. S2A i S3 w Dodatek dodatkowy). Mediana czasu do wystąpienia progresji wynosiła 36 miesięcy w grupie leczonej RVD w porównaniu do 50 miesięcy w grupie transplantacyjnej (skorygowany współczynnik ryzyka progresji choroby lub zgonu z powodu szpiczaka, 0,62, p <0,001). Całkowite przeżycie po 4 latach nie różniło się istotnie między obiema grupami; odsetek ten wynosił 82% w grupie leczonej RVD i 81% w grupie transplantacyjnej (skorygowany współczynnik ryzyka dla zgonu, 1,16, 95% CI, 0,80 do 1,68, P = 0,87) (Figura 1B). Mediana przeżycia nie została osiągnięta w żadnej z grup. Continue reading „Lenalidomid, Bortezomib i Deksametazon z przeszczepem szpiczaka ad 6”

Lenalidomid, Bortezomib i Deksametazon z przeszczepem szpiczaka ad 5

Wyjściowa charakterystyka była dobrze zrównoważona między dwiema grupami leczenia (tabela 1). W grupie leczonej RVD 331 pacjentów (95%) weszło w fazę konsolidacji, a 321 (92%) rozpoczęło fazę podtrzymującą. W grupie transplantacyjnej 323 pacjentów (92%) przeszło transplantację, 315 (90%) zaczęło otrzymywać leczenie RVD po przeszczepie, a 311 (89%) weszło do fazy podtrzymującej.
Wskaźniki odpowiedzi
Tabela 2. Tabela 2. Continue reading „Lenalidomid, Bortezomib i Deksametazon z przeszczepem szpiczaka ad 5”