Profilaktyka zapobiegawcza zakażeń wirusem HIV wśród kobiet afrykańskich AD 2

Aby się zakwalifikować, kobiety w dobrym zdrowiu, które były w wieku od 18 do 35 lat, musiały mieć negatywny wynik testu na obecność przeciwciał przeciw HIV, być narażone na zwiększone ryzyko zakażenia wirusem HIV, nie być w ciąży lub karmić piersią, być skłonne do stosowania skutecznej antykoncepcji antykoncepcyjnej metoda, wykazują zdolność do połykania tabletki witaminowej podobnej do wielkości tabletek badanych i przechodzą quiz o świadomej zgodzie. Uznano, że kobiety są narażone na zwiększone ryzyko zakażenia wirusem HIV, jeśli w ciągu ostatnich 2 tygodni miały co najmniej jeden seks w pochwie lub więcej niż jednego partnera seksualnego w poprzednim miesiącu. Kobiety zostały wykluczone, jeśli uzyskały pozytywny wynik na obecność antygenu powierzchniowego wirusa zapalenia wątroby typu B lub miały objawy nieprawidłowej czynności wątroby lub nerek. (Szczegóły podano w protokole badania, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie.) W większości ośrodków zaadaptowano metodę Priorytety Lokalnych Skutków Kontroli AIDS (PLACE) w celu identyfikacji obszarów geograficznych wysokiego ryzyka i określenia priorytetów dla tych regionów w celu rekrutacji. Continue reading „Profilaktyka zapobiegawcza zakażeń wirusem HIV wśród kobiet afrykańskich AD 2”

Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 8

Przeciwnie, pacjenci z mutacjami JAK2 mieli krótszy czas przeżycia niż ci bez mutacji JAK2 (mediana, 0,5 vs. 2,3 roku, P = 0,001), ale mieli uderzająco wysokie ryzyko śmierci bez nawrotów (P <0,001). Większość pacjentów w wieku 40 lat lub starszych bez mutacji TP53 nie miała mutacji szlaku JAK2 ani RAS, a ta podgrupa miała medianę przeżycia 2,3 roku. Spośród 214 pacjentów w wieku poniżej 40 lat bez mutacji TP53, zidentyfikowaliśmy dwie podgrupy na podstawie oceny klinicznych cech wysokiego ryzyka. Młodzi pacjenci z co najmniej jedną cechą wysokiego ryzyka (MDS związany z terapią, liczba płytek krwi <30 × 109 na litr w momencie przeszczepienia lub odsetek blastów ze szpiku kostnego> 15% w chwili rozpoznania) mieli medianę całkowitego przeżycia 2,6 roku, co wiązało się z wysokim ryzykiem zgonu bez nawrotu, w porównaniu z pacjentami bez cech wysokiego ryzyka (P <0,001). Continue reading „Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 8”

Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 7

Jednak pacjenci z mutacjami GATA2 lub PIGA mieli korzystne rokowanie, które było typowe dla młodszych pacjentów w kohorcie badania (Figura 3B). Zespół Shwachmana-Diamenta jest rzadkim wrodzonym zespołem niewydolności szpiku kostnego spowodowanym heterozygotycznymi mutacjami SBDS linii zarodkowej. Osoby z mutacjami SBDS pojedynczej linii płciowej są bezobjawowymi nosicielami. Chociaż tylko dwóch z siedmiu pacjentów z biallelicznymi mutacjami SBDS w naszej kohorcie klinicznie zdiagnozowali zespół Shwachmana-Diamenta, kilka cech sugeruje, że zidentyfikowane w naszym badaniu bialleliczne mutacje SBDS były zarodkowe: frakcje alleli wariantu SBDS były zgodne z mutacjami heterozygotycznymi linii zarodkowej ( mediana wariantowej frakcji alleli, 42%, 95% CI, 37 do 47), a wszystkie mutacje, które zidentyfikowaliśmy, znaleziono wcześniej u pacjentów z klinicznie potwierdzonym zespołem Shwachmana-Diamonda.15,16 Pacjenci z mutacjami SBallel biallelicznymi byli istotnie i równomiernie młodsi (mediana wieku, 25,1 lat, 95% CI, 18,2 do 38,2) niż osoby z pojedynczym zmutowanym allelem SBDS (średni wiek, 59,0 lat, 95% CI, 48,6 do 64,4) lub z SBDS typu dzikiego (mediana wieku, 59,3 lat lat, 95% CI, 58,7 do 60,3). Pacjenci z biallelicznymi mutacjami SBDS byli w istotnie niższym percentylu wysokości niż ci z pojedynczym zmutowanym allelem SBDS (P = 0,02) (ryc. Continue reading „Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 7”

Lenalidomid, Bortezomib i Deksametazon z przeszczepem szpiczaka cd

Lista dozwolonych jednoczesnych terapii znajduje się w Dodatku uzupełniającym, dostępnym pod adresem. Punkty końcowe
Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas przeżycia bez progresji. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały szybkość odpowiedzi, czas do progresji choroby, całkowite przeżycie i wskaźniki zdarzeń niepożądanych. Zdarzenia niepożądane zostały ocenione zgodnie z ogólnymi kryteriami terminologii dla zdarzeń niepożądanych National Cancer Institute, wersja 4.0. Poważne zdarzenia niepożądane i tymczasowe analizy skuteczności zostały poddane przeglądowi przez niezależny komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo. Continue reading „Lenalidomid, Bortezomib i Deksametazon z przeszczepem szpiczaka cd”

Lenalidomid, Bortezomib i Deksametazon z przeszczepem szpiczaka

Chemioterapia wysokodawkowa plus autologiczny przeszczep komórek macierzystych była standardowym leczeniem w przypadku nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego u dorosłych w wieku do 65 lat. Jednak obiecujące dane dotyczące stosowania terapii skojarzonej z lenalidomidem, bortezomibem i deksametazonem (RVD) w tej populacji wywołały pytania dotyczące roli i czasu transplantacji. Metody
Losowo przydzielono 700 pacjentów ze szpiczakiem mnogim, którzy otrzymali terapię indukcyjną trzema cyklami RVD, a następnie terapię konsolidacyjną z pięcioma dodatkowymi cyklami RVD (350 pacjentów) lub wysoką dawką melfalanu plus przeszczep komórek macierzystych, a następnie dwa dodatkowe cykle RVD ( 350 pacjentów). Pacjenci w obu grupach otrzymywali leczenie podtrzymujące lenalidomidem przez rok. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas przeżycia bez progresji. Continue reading „Lenalidomid, Bortezomib i Deksametazon z przeszczepem szpiczaka”

Mutacja aktywująca GPR54 u pacjenta z centralnym przedwczesnym okresem dojrzewania czesc 4

W oddzielnym eksperymencie komórki stymulowano 10-9 M kisspeptyny-10 przez 0, 2, 4 lub 18 godzin; otrzymane poziomy fosforanu inozytolu wyrażono jako procent maksymalnego poziomu (po 2 godzinach) (panel B). Każdy punkt jest średnią z pięciu niezależnych eksperymentów, każdy wykonany w dwóch lub trzech egzemplarzach. Na koniec komórki transfekowano 50 ng GPR54 typu dzikiego, 50 ng tylko Arg386Pro GPR54 lub 25 ng GPR54 typu dzikiego i 25 ng Arg386Pro GPR54. Całkowitą akumulację fosforanu inozytolu mierzono po stymulacji 10-8 M kisspeptyny-10 przez 0, 1, 2 lub 4 godziny (panel C). I słupki reprezentują standardowe błędy. Continue reading „Mutacja aktywująca GPR54 u pacjenta z centralnym przedwczesnym okresem dojrzewania czesc 4”

Lokalna dostawa paklitakselu w celu zahamowania restenozy podczas angioplastyki nóg cd

Balony były niepowlekane lub powlekane paklitakselem w dawce 3 .g na milimetr kwadratowy powierzchni balonu, jak opisano wcześniej.15,19 W celu przywrócenia średnicy referencyjnej naczynia, balony napełniono do 12 atm. znormalizowany czas inflacji minuty. Wszystkie balony badane były napompowane tylko raz. Dodatkowe balony badawcze zastosowano w przypadku uszkodzeń przekraczających długość pierwszego balonu. Jeśli angiografia po zabiegu wykazała resztkowe zwężenie ponad 30%, powtarzano inflację zwykłym balonem niestacjonarnym przez 5 minut. Continue reading „Lokalna dostawa paklitakselu w celu zahamowania restenozy podczas angioplastyki nóg cd”

Lokalna dostawa paklitakselu w celu zahamowania restenozy podczas angioplastyki nóg ad 6

Kontynuacja kliniczna
Wszyscy z wyjątkiem ośmiu pacjentów (jeden w grupie kontrolnej, dwóch w grupie leczonej balonami z powłoką paklitakselową i pięciu w grupie leczonej paklitakselem w pożywce kontrastowej) przeszedł szybką kliniczną obserwację po 6 miesiącach, w tym ci, którzy odmówiono dalszej angiografii (tab. 2). Średni stopień Rutherforda nieznacznie wzrósł we wszystkich trzech grupach, ale wzrost ten był mniej wyraźny w grupie leczonej balonami powleczonymi paklitakselem. Indeks kostka-ramię pozostał prawie niezmieniony. Rewaskularyzację celu-uszkodzenia wykonano u 20 z 54 pacjentów w grupie kontrolnej (37%), w porównaniu z 15 z 52 pacjentów w grupie leczonej paklitakselem w pożywce kontrastowej (29%, P = 0,41) i 2 z 48 pacjentów w grupie leczonej balonami powleczonymi paklitakselem (4%, P <0,001). Continue reading „Lokalna dostawa paklitakselu w celu zahamowania restenozy podczas angioplastyki nóg ad 6”

Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm cd

Pięcioro dzieci (czterech chłopców i jedna dziewczynka) z autyzmem w czterech niezależnych rodzinach nosiło de novo deletions; nie zaobserwowaliśmy żadnych skreślenia u rodziców. Jedna para rodzeństwa, które nie były jednojajowymi bliźniakami, dzieliła de novo wydarzenie, prawdopodobnie odziedziczone po rodzicu z mozaikowatością linii płciowej. U dzieci z autyzmem zaobserwowaliśmy, że delecja 16p11.2 wystąpiła na chromosomach pochodzących od matki i ojca. Rycina 1. Ryciny 1. Continue reading „Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm cd”

CPAP nosa lub intubacja przy urodzeniu dla bardzo wcześniaków czesc 4

Dodatek wspomagania oddechowego (leczenie CPAP lub intubacja i wentylacja) w wieku 36 tygodni w stosunku do definicji wyniku nie miało znaczącego wpływu na szacowany efekt. W podgrupach wieku ciążowego iloraz szans dla pierwotnego wyniku wynosił 0,99 dla grupy urodzonej w 25 lub 26 tygodniu ciąży i 0,72 dla grupy urodzonej w 27 lub 28 tygodniu ciąży na korzyść grupy CPAP, ale bez dowodów dla prawdziwej różnicy w działaniu pomiędzy warstwami (P = 0,37 dla interakcji). Nie zaobserwowano istotnej różnicy w śmiertelności między obiema grupami, niezależnie od tego, czy chodzi o całość, czy o podgrupy wiekowe; większość różnic między grupami wymagała leczenia tlenem. W wieku 36 tygodni ciąży większość przeżywających niemowląt w obu grupach była leczona bez lub z bardzo niewielkim dodatkowym tlenem. 75. Continue reading „CPAP nosa lub intubacja przy urodzeniu dla bardzo wcześniaków czesc 4”