Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm ad 7

Jednak takie obliczenia przedstawiają niepełny dowód na korzyść związku przyczynowego, ponieważ nie odzwierciedlają faktu, że większość skreśleń jest de novo. Gdyby ta delecja była neutralna, wskaźnik mutacji pojedynczej generacji implikowany przez obserwację dziewięciu zdarzeń de novo u mniej niż 2500 osobników z autyzmem wymagałby, aby częstotliwość delecji była bardzo wysoka, jeśli nie stała, przy braku bardzo silna presja selekcyjna przeciwko niemu. Fakt, że jest on postrzegany niezwykle rzadko w populacji ogólnej, nie tylko ustanawia istotną różnicę między wskaźnikami w populacjach autystycznych i kontrolnych, ale również jednoznacznie stwierdza, że silna selekcja naturalna działa przeciwko przenoszeniu tej delecji (jak można się spodziewać po allelu, który zwiększa ryzyko autyzmu nawet o współczynnik 100), biorąc pod uwagę, jak często powstaje de novo w jednym pokoleniu. Chociaż oczekuje się, że rodziny multipleksowe będą miały mniej przyczynowych mutacji de novo (i nie przyczyniają się do odziedziczenia zaburzenia, z wyjątkiem przypadków wynikających z mozaikowatości linii płciowej lub bliźniąt jednojajowych), rozmiar i rozdzielczość tego badania umożliwiły identyfikacja powtarzającego się zdarzenia de novo, które ma duży wpływ na autyzm. Nasza obserwacja tego samego zdarzenia przy bardzo niskiej częstości występowania w próbkach kontrolnych i wzbogacona w próbki od islandzkich osób z zaburzeniami psychiatrycznymi lub językowymi sugeruje, że zamiast mieć 100% penetrację mendelową dla ściśle określonej formy autyzmu, region ten przypomina inną mikrodelecję lub duplikację. Continue reading „Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm ad 7”

Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm ad 6

Jednak w badaniu tej samej populacji przez badaczy z deCODE Genetics, delecja ta była obserwowana ze znacznie zwiększoną szybkością u osób z zaburzeniem psychiatrycznym lub językowym. Badanie to wykazało, że delecja była obecna u z 648 pacjentów ze schizofrenią, z 420 pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym, z 203 pacjentów z ADHD (ojciec dziecka z autyzmem, jak wspomniano powyżej) i z 3000 pacjentów z lęku napadowego, lęku, depresji lub uzależnienia. Ponadto z 748 pacjentów z dysleksją przeprowadził delecję. Ogólnie rzecz biorąc, w islandzkich próbkach częstotliwość nosicielstwa wśród pacjentów z autyzmem wynosiła 1%; częstość wynosiła około 0,1% wśród pacjentów z zaburzeniami psychiatrycznymi lub językowymi oraz 0,01% w populacji ogólnej. Nie obserwowaliśmy powielania tego regionu u żadnego z islandzkich pacjentów z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, ale obserwowaliśmy je u dwóch pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym i pięcioma nieekranowanymi osobami kontrolnymi, z częstotliwością nośną 0,04% u pacjentów z zaburzeniem psychiatrycznym lub językowym. Continue reading „Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm ad 6”

Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm ad 5

Zidentyfikowaliśmy pięć dodatkowych delecji 16p11.2 (wszystkie u chłopców, w tym jedna para bliźniąt jednojajowych); granice usunięcia w każdym przypadku były identyczne z opisanymi powyżej (ryc. i tabela 3 dodatku uzupełniającego). Jedno usunięcie zostało odziedziczone po matce z łagodnym upośledzeniem umysłowym, a reszta była de novo. W przeciwieństwie do tego, nie zaobserwowaliśmy żadnych delecji tego regionu w próbkach od 434 pacjentów w szpitalu dziecięcym w Bostonie, które zostały przetestowane na podstawie porównawczej hybrydyzacji genomowej w tym samym laboratorium. Próbki od tych dzieci zostały poddane testom diagnostycznym, ponieważ miały cechy dysmorficzne, liczne wrodzone anomalie, wrodzone wady serca, napady padaczkowe lub inne fenotypy, w których lekarz opóźniający nie określił opóźnień rozwojowych, upośledzenia umysłowego lub zaburzeń ze spektrum autyzmu. Continue reading „Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm ad 5”

Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm czesc 4

Jednak w 2814 próbach z innych badań (dane niepublikowane), trzy samice kontrolne (które uczestniczyły w badaniu choroby afektywnej dwubiegunowej, ale nie były badane pod kątem autyzmu) przeprowadziły usunięcie (patrz dodatek dodatkowy). Wskaźnik delecji w tej populacji jest znacznie niższy niż wskaźnik w próbie dzieci z autyzmem (P = 0,03 dla delecji), chociaż sugeruje, że delecja nie powoduje poważnego autyzmu w każdym przypadku. Powielanie w rodzinach z autyzmem
Obserwowaliśmy wzajemną duplikację regionu z delecją 593-kb w trzech rodzinach AGRE (z co najmniej jednym członkiem rodziny o LOD> 30) (rysunek 1). To powielenie zostało odziedziczone w dwóch rodzinach: zostało przekazane od rodzica do dwóch z dwóch dotkniętych potomstwa (płci męskiej i żeńskiej), a także jednej nienarodzonej córki i od innego rodzica do czterech z czterech dotkniętych synów. W trzeciej rodzinie duplikacja zdawała się de novo w jednym z dwóch dotkniętych potomstwa samca. Continue reading „Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm czesc 4”

Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm cd

Pięcioro dzieci (czterech chłopców i jedna dziewczynka) z autyzmem w czterech niezależnych rodzinach nosiło de novo deletions; nie zaobserwowaliśmy żadnych skreślenia u rodziców. Jedna para rodzeństwa, które nie były jednojajowymi bliźniakami, dzieliła de novo wydarzenie, prawdopodobnie odziedziczone po rodzicu z mozaikowatością linii płciowej. U dzieci z autyzmem zaobserwowaliśmy, że delecja 16p11.2 wystąpiła na chromosomach pochodzących od matki i ojca. Rycina 1. Ryciny 1. Continue reading „Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm cd”

Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm ad

Platforma ta oferuje nie tylko sondy polimorfizmu pojedynczych nukleotydów (SNP), ale także gęstą kolekcję niezmiennych sond SNP, które łączą się, aby umożliwić wykrywanie zmian liczby kopii. W tym badaniu opisujemy technikę badań przesiewowych powtarzających się autosomalnych wariantów liczby kopii, które mogą wpływać na podatność na autyzm, wraz z dalszą analizą klinicznych danych z badań genetycznych przeprowadzonych przez Children s Hospital Boston oraz dużą próbkę populacji z Islandii (badanie na deCODE Genetyka). Metody
Projekt badania
Tabela 1. Tabela 1. Wykrywanie 16 p11.2 Wariant liczby kopii według próbki. Continue reading „Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm ad”

Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm

Zaburzenie ze spektrum autyzmu jest dziedzicznym zaburzeniem rozwojowym, w którym uważa się, że nieprawidłowości chromosomalne odgrywają rolę. Metody
Jako pierwszy element badania asocjacji genomewide rodzin z programu Autism Genetic Resource Exchange (AGRE), wykorzystaliśmy dwa nowe algorytmy do wyszukiwania powtarzających się zmian liczby kopii w danych genotypowych z 751 rodzin multipleksów z autyzmem. Specyficzne powtarzające się zdarzenia de novo były dalej oceniane w danych z badań klinicznych ze szpitala dziecięcego w Bostonie oraz w dużym badaniu populacyjnym na Islandii.
Wyniki
Spośród rodzin AGRE zaobserwowaliśmy pięć przypadków de novo delecji 593 kb na chromosomie 16p11.2. Korzystając z porównawczej hybrydyzacji genomowej, zaobserwowaliśmy identyczną delecję u 5 z 512 dzieci zwanych Szpitalem Dziecięcym w Bostonie z powodu opóźnienia rozwojowego, upośledzenia umysłowego lub podejrzenia zaburzeń ze spektrum autyzmu, a także u 3 z 299 osób z autyzmem w populacji islandzkiej; delecja została również przeprowadzona przez 2 z 18 834 nieekranowanych islandzkich osobników kontrolnych. Continue reading „Związek między Microdeletion i Microduplication na 16p11.2 i Autyzm”

Lokalna dostawa paklitakselu w celu zahamowania restenozy podczas angioplastyki nóg ad 7

Zastosowanie balonów angioplastycznych powlekanych paklitakselem wiązało się ze znacznym zmniejszeniem późnej utraty światła i restenozy angiograficznej w 6 miesięcy po interwencji. Natomiast dodanie paclitaxelu do angiograficznego środka kontrastowego nie miało istotnego wpływu na te punkty końcowe. Późna utrata światła i stopień restenozy angiograficznej są powszechnymi punktami końcowymi w badaniach klinicznych, w których badano nowe podejścia do redukcji restenozy. Jednak te angiograficzne punkty końcowe mogą nie odzwierciedlać skuteczności klinicznej. Dlatego ważne jest, aby pamiętać, że leczenie balonami powleczonymi paklitakselem również wiązało się ze zmniejszoną rewaskularyzacją docelowego uszkodzenia podczas 6-miesięcznych 24-miesięcznych wizyt. Continue reading „Lokalna dostawa paklitakselu w celu zahamowania restenozy podczas angioplastyki nóg ad 7”

Lokalna dostawa paklitakselu w celu zahamowania restenozy podczas angioplastyki nóg ad 6

Kontynuacja kliniczna
Wszyscy z wyjątkiem ośmiu pacjentów (jeden w grupie kontrolnej, dwóch w grupie leczonej balonami z powłoką paklitakselową i pięciu w grupie leczonej paklitakselem w pożywce kontrastowej) przeszedł szybką kliniczną obserwację po 6 miesiącach, w tym ci, którzy odmówiono dalszej angiografii (tab. 2). Średni stopień Rutherforda nieznacznie wzrósł we wszystkich trzech grupach, ale wzrost ten był mniej wyraźny w grupie leczonej balonami powleczonymi paklitakselem. Indeks kostka-ramię pozostał prawie niezmieniony. Rewaskularyzację celu-uszkodzenia wykonano u 20 z 54 pacjentów w grupie kontrolnej (37%), w porównaniu z 15 z 52 pacjentów w grupie leczonej paklitakselem w pożywce kontrastowej (29%, P = 0,41) i 2 z 48 pacjentów w grupie leczonej balonami powleczonymi paklitakselem (4%, P <0,001). Continue reading „Lokalna dostawa paklitakselu w celu zahamowania restenozy podczas angioplastyki nóg ad 6”

Lokalna dostawa paklitakselu w celu zahamowania restenozy podczas angioplastyki nóg ad 5

Średnie zwężenie resztkowe po zakończeniu interwencji wyniosło 8 do 14% w trzech grupach leczenia, przy czym najlepsze wyniki uzyskano w grupie kontrolnej. Średni stopień Rutherforda poprawił się po interwencji z 3,1 . 0,8 do 1,2 . 1,5 w grupie kontrolnej, z 3,4 . 0,8 do 1,1 . Continue reading „Lokalna dostawa paklitakselu w celu zahamowania restenozy podczas angioplastyki nóg ad 5”