Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 8

Przeciwnie, pacjenci z mutacjami JAK2 mieli krótszy czas przeżycia niż ci bez mutacji JAK2 (mediana, 0,5 vs. 2,3 roku, P = 0,001), ale mieli uderzająco wysokie ryzyko śmierci bez nawrotów (P <0,001). Większość pacjentów w wieku 40 lat lub starszych bez mutacji TP53 nie miała mutacji szlaku JAK2 ani RAS, a ta podgrupa miała medianę przeżycia 2,3 roku. Spośród 214 pacjentów w wieku poniżej 40 lat bez mutacji TP53, zidentyfikowaliśmy dwie podgrupy na podstawie oceny klinicznych cech wysokiego ryzyka. Młodzi pacjenci z co najmniej jedną cechą wysokiego ryzyka (MDS związany z terapią, liczba płytek krwi <30 × 109 na litr w momencie przeszczepienia lub odsetek blastów ze szpiku kostnego> 15% w chwili rozpoznania) mieli medianę całkowitego przeżycia 2,6 roku, co wiązało się z wysokim ryzykiem zgonu bez nawrotu, w porównaniu z pacjentami bez cech wysokiego ryzyka (P <0,001). Wśród pacjentów bez cech wysokiego ryzyka mediana przeżycia nie została osiągnięta, a wskaźnik przeżywalności po 3 latach wyniósł 82%.
Wpływ intensywności leczenia na wyniki
Intensywność schematu kondycjonowania przed przeszczepieniem może potencjalnie wpływać na ryzyko nawrotu i śmierci bez nawrotu. Podczas gdy mieloablacyjne warunkowanie jest ogólnie związane z niższym ryzykiem nawrotu i wyższego współczynnika śmierci bez nawrotu, warunkowanie o obniżonej intensywności wiąże się z wyższym ryzykiem nawrotu i niższą stopą zgonu bez nawrotu.
Wśród pacjentów z mutacjami TP53 mediana przeżycia była podobna z kondycją mieloablacyjną i kondycjonowaniem o zmniejszonej intensywności (odpowiednio 7,5 miesiąca i 9,2 miesiąca, P = 0,19), i nie było znaczącej różnicy w kumulatywnej częstości nawrotów, co sugeruje, że Schematy kondycjonowania o wysokiej intensywności nie mają wpływu na zależność przeżycia zależną od przeżycia MDS z mutacją TP53 (ryc. S14 w dodatkowym dodatku). Przeciwnie, zaobserwowaliśmy większe ryzyko nawrotu u pacjentów z MDS z mutacją szlaku RAS jedynie w kontekście leczenia o zmniejszonej intensywności, z roczną skumulowaną częstością nawrotów wynoszącą 42% wśród pacjentów z mutacjami szlaku RAS w porównaniu z 20% wśród te bez mutacji szlaku RAS (P <0,001). Ten efekt mutacji szlaku RAS przy nawrocie nie był obserwowany przy kondycjonowaniu mieloablacyjnym; 1-roczna skumulowana częstość nawrotów była podobna u pacjentów z mutacjami szlaku RAS i bez tych mutacji (odpowiednio 22% i 15%, P = 0,31) (ryc. S14 w dodatku uzupełniającym).
Wyższa skumulowana częstość zgonów bez nawrotów wśród pacjentów z mutacjami JAK2 niż wśród bez mutacji JAK2 była podobna niezależnie od intensywności schematu kondycjonowania. Wśród pacjentów, którzy otrzymali schemat kondycjonowania o zmniejszonej intensywności, śmiertelność związana z niezwiązaną z jednym rokiem wyniosła 53% wśród osób z mutacjami JAK2 w porównaniu do 25% wśród osób bez mutacji JAK2 (P = 0,007). Wśród pacjentów, którzy otrzymali mieloablacyjny schemat kondycjonowania, śmiertelność związana z niezwiązaną z jednym rokiem wynosiła 50% wśród osób z mutacjami JAK2 w porównaniu do 28% wśród osób bez mutacji JAK2 (P = 0,003) (ryc. S14 i tabele S19 i S20 w dodatkowym dodatku )
[więcej w: endometrioza co to za choroba, kamagra bez recepty, cocarboxylasum apteka internetowa ]

Powiązane tematy z artykułem: cocarboxylasum apteka internetowa endometrioza co to za choroba kamagra bez recepty