Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 7

Jednak pacjenci z mutacjami GATA2 lub PIGA mieli korzystne rokowanie, które było typowe dla młodszych pacjentów w kohorcie badania (Figura 3B). Zespół Shwachmana-Diamenta jest rzadkim wrodzonym zespołem niewydolności szpiku kostnego spowodowanym heterozygotycznymi mutacjami SBDS linii zarodkowej. Osoby z mutacjami SBDS pojedynczej linii płciowej są bezobjawowymi nosicielami. Chociaż tylko dwóch z siedmiu pacjentów z biallelicznymi mutacjami SBDS w naszej kohorcie klinicznie zdiagnozowali zespół Shwachmana-Diamenta, kilka cech sugeruje, że zidentyfikowane w naszym badaniu bialleliczne mutacje SBDS były zarodkowe: frakcje alleli wariantu SBDS były zgodne z mutacjami heterozygotycznymi linii zarodkowej ( mediana wariantowej frakcji alleli, 42%, 95% CI, 37 do 47), a wszystkie mutacje, które zidentyfikowaliśmy, znaleziono wcześniej u pacjentów z klinicznie potwierdzonym zespołem Shwachmana-Diamonda.15,16 Pacjenci z mutacjami SBallel biallelicznymi byli istotnie i równomiernie młodsi (mediana wieku, 25,1 lat, 95% CI, 18,2 do 38,2) niż osoby z pojedynczym zmutowanym allelem SBDS (średni wiek, 59,0 lat, 95% CI, 48,6 do 64,4) lub z SBDS typu dzikiego (mediana wieku, 59,3 lat lat, 95% CI, 58,7 do 60,3). Pacjenci z biallelicznymi mutacjami SBDS byli w istotnie niższym percentylu wysokości niż ci z pojedynczym zmutowanym allelem SBDS (P = 0,02) (ryc. S16 w dodatku uzupełniającym).
Wszyscy pacjenci z biallelicznymi mutacjami SBDS mieli somatyczne mutacje TP53 (mediana wariantowej frakcji alleli, 16%, 95% CI, 8 do 20), co było zgodne z ich słabym przeżyciem. Mutacje TP53 były istotnie częstsze u pacjentów z mutacjami SBallel biallelicznymi niż u tych z jedną mutacją SBDS (P = 0,01) lub bez mutacji SBDS (P <0,001) (ryc. S16 w dodatku uzupełniającym). Podsumowując, dane te sugerują, że genetycznie zdefiniowany zespół Shwachmana-Diamenta może być nierozpoznany, a somatyczne nabycie mutacji TP53 pośredniczy w progresji do MDS.
Integracja zmiennych klinicznych i genetycznych
Rysunek 4. Rysunek 4. Modele do całkowitego przeżycia, w tym zmienne kliniczne i genetyczne oraz wpływ intensywności kondycjonowania. Wyświetlany jest hierarchiczny model prognostyczny dla całkowitego przeżycia oparty na analizie partycjonowania rekursywnego.
Jako alternatywną metodę analizy wykorzystano podział rekursywny w celu zidentyfikowania sześciu różnych podgrup pacjentów z MDS na podstawie powiązania zmiennych klinicznych i genetycznych z całkowitym przeżyciem (ryc. 4). Zgodnie z naszym modelem wielozmiennym, obecność mutacji TP53 była najważniejszą zmienną prognostyczną, ponieważ zidentyfikowała podgrupę pacjentów o różnych cechach klinicznych, które zostały zunifikowane przez złe przetrwanie i wysokie ryzyko nawrotu. Nie stwierdzono dalszej stratyfikacji pacjentów z mutacjami TP53 przez algorytm.
Spośród 1011 pacjentów w wieku 40 lat lub starszych, którzy mieli MDS bez mutacji TP53, zidentyfikowaliśmy dwie podgrupy o słabym przeżyciu. Pacjenci z mutacją szlaku RAS mieli krótsze przeżycie niż osoby bez mutacji szlaku RAS (mediana, 0,9 vs 2,2 roku, P = 0,004), a krótsze przeżycie było związane z wyższym ryzykiem nawrotu (P = 0,001)
[przypisy: kamagra bez recepty, przeglądarka skierowań na sanatorium, laboratorium mikrobiologiczne ]

Powiązane tematy z artykułem: kamagra bez recepty laboratorium mikrobiologiczne przeglądarka skierowań na sanatorium