Mutacje prognostyczne w zespole mielodysplastycznym po transplantacji komórek macierzystych ad 6

Obecność mutacji TP53 jest silnie związana ze złożonymi zaburzeniami chromosomowymi.11 Chociaż PPM1D jest fosfatazą regulującą aktywność TP53, pacjenci, którzy mieli mutacje PPM1D bez jednoczesnych mutacji TP53 mieli podobną częstość złożonego kariotypu jak pacjenci bez mutacji (3% i 2%, odpowiednio) (rysunek 2C). Wśród pacjentów z MDS związanymi z leczeniem obecność mutacji TP53 wiązała się z krótszym czasem przeżycia (współczynnik ryzyka zgonu z vs. bez mutacji TP53, 1,63, 95% CI, 1,22 do 2,20, P <0,001). Wśród pacjentów bez mutacji TP53 przeżycie było podobne u pacjentów z MDS związanymi z leczeniem oraz z pierwotnym MDS (współczynnik ryzyka, 1,10; 95% CI, 0,89 do 1,35, P = 0,37). Pomimo silnego powiązania z MDS związanymi z terapią, mutacje PPM1D nie były związane z niekorzystnym rokowaniem u pacjentów, którzy mieli związane z terapią MDS bez mutacji TP53 (współczynnik ryzyka zgonu z vs. bez mutacji PPM1D, 1,26, 95% CI, 0,71 do 2,24; P = 0,39).
Genetyczne uwarunkowania wyników u dzieci i młodych dorosłych
Ryc. 3. Rycina 3. Mutacje Biallelic SBDS u młodych dorosłych pacjentów i związek ze słabym przeżyciem.Panel A pokazuje związek pomiędzy zmutowanymi genami a wiekiem pacjenta. Każde koło reprezentuje zmutowany gen, a wielkość każdego koła odpowiada częstotliwości mutacji w całej kohorcie, jak wskazano. Geny w prawym górnym kwadrancie były istotnie związane z wiekiem 40 lat lub więcej (niebieski) i genami w lewym górnym kwadrancie z wiekiem krótszym niż 40 lat (czerwony). Panel B pokazuje krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia u pacjentów w wieku poniżej 40 lat według statusu mutacji PIGA, GATA2 lub SBDS. Dane dla pacjentów bez mutacji w tych genach przedstawiono na szaro. Pacjenci z biallelicznymi mutacjami SBDS (SBDS × 2, czerwony) mieli krótsze przeżycie niż osoby bez mutacji SBDS (P = 0,009). Znaki zaznaczenia oznaczają ocenzurowane dane.
Pacjenci w wieku poniżej 40 lat stanowili 16% kohorty (241 z 1514 pacjentów), co pozwoliło nam zidentyfikować związane z wiekiem ścieżki patogenezy MDS i ocenić ich kliniczny efekt. Najpierw ustaliliśmy, czy określone mutacje były częstsze u dzieci i młodych dorosłych (<40 lat) lub u osób starszych (. 40 lat). Mutacje w pięciu genach, TET2, DNMT3A, SRSF2, SF3B1 i PPM1D, były znacznie częstsze u osób starszych niż u dzieci i młodych dorosłych (rysunek 3A i tabela S17 w dodatkowym dodatku). Trzy mutacje były znacznie częstsze u młodszych pacjentów niż u starszych: GATA2 (11% vs. 2%, poprawiona P <0,001), PIGA (5% vs. <1%, skorygowana P <0,001) i złożone heterozygotyczne mutacje w gen SBDS związany z syndromem Shwachman-Diamond (2% vs. <1%, skorygowany P <0,001). Mutacje PIGA można znaleźć u pacjentów z MDS, jak również u osób z napadową nocną hemoglobinurią i niedokrwistością aplastyczną. 5.12 Mutacje GATA2 i SBDS są związane z syndromami zarodkowymi szpiku kostnego, które predysponują pacjentów do rozwoju nowotworów szpikowych.13,14
Pacjenci w wieku poniżej 40 lat, którzy mieli złożone heterozygotyczne mutacje SBDS, mieli znacznie krótsze przeżycie niż osoby bez takich wariantów (mediana przeżywalności, 1,2 roku vs.
[podobne: oprogramowanie stomatologiczne płock, oprogramowanie stomatologiczneia, oprogramowanie stomatologiczne ]

Powiązane tematy z artykułem: oprogramowanie stomatologiczne pokrowce antyroztoczowe stomatolog płock