Lokalna dostawa paklitakselu w celu zahamowania restenozy podczas angioplastyki nóg ad 5

Średnie zwężenie resztkowe po zakończeniu interwencji wyniosło 8 do 14% w trzech grupach leczenia, przy czym najlepsze wyniki uzyskano w grupie kontrolnej. Średni stopień Rutherforda poprawił się po interwencji z 3,1 . 0,8 do 1,2 . 1,5 w grupie kontrolnej, z 3,4 . 0,8 do 1,1 . 1,2 w grupie leczonej balonami powleczonymi paklitakselem i od 3,4 . 1,0 do 1,7 . 1,8 w grupy leczonej paklitakselem w środowisku kontrastowym. Ogólny średni wskaźnik kostka-ramię poprawił się z 0,5 . 0,3 do 0,9 . 0,3. Różnice między grupami leczonymi nie były znaczące.
W przypadku pacjentów leczonych balonami powlekanymi średnia dawka paklitakselu na pacjenta wynosiła 5 mg (zakres od do 17 mg); dla osób leczonych paklitakselem dodanym do środka kontrastowego, średnia dawka wynosiła 17 mg, przy niewielkiej zmienności wśród pacjentów. U 40 z 42 pacjentów leczonych opłaszczonymi balonami maksymalne stężenie paklitakselu w osoczu pozostawało poniżej granicy wykrywalności (<0,03 .g na mililitr), podczas gdy większość pacjentów otrzymujących paklitaksel w pożywce kontrastowej miało mierzalne stężenia w osoczu bezpośrednio po zabiegu (Tabela 2). ).
Obserwacja angiograficzna
Rysunek 1. Rycina 1. Angiogramy dwóch pacjentów, którzy byli prezentowani w rutherford Stage 3 Peripheral Arterial Occlusive Disease. Pacjent był leczony niepowleczonym balonem; Panel A pokazuje początkowy angiogram, panel B – angiogram po zabiegu, a panel C – 6-miesięczny kontrolny angiogram pokazujący restenozę. Pacjent 2 był leczony balonem powleczonym paklitakselem; Panel D pokazuje początkowy angiogram, Panel E, angiogram postprocedury i Panel F, 6-miesięczny kontrolny angiogram, nie wykazujący restenozy naczynia docelowego. Skala Rutherforda mieści się w zakresie od 0 do 6, przy czym wyższe liczby wskazują na gorszą chorobę.
Osiemdziesiąt trzy procent pacjentów (128 ze 154) poddano angiografii podczas 6-miesięcznej obserwacji. Pierwotny punkt końcowy średniej późnej utraty światła był znacznie niższy w grupie leczonej balonami opłaszczonymi paklitakselem niż w grupie kontrolnej (0,4 . 1,2 mm w porównaniu z 1,7 . 1,8 mm, P <0,001). Natomiast późna utrata światła w grupie otrzymującej paklitaksel w środowisku kontrastowym (2,2 . 1,6 mm) nie różniła się istotnie od tej w grupie kontrolnej (P = 0,14) (tabela 2). Współczynnik restenozy angiograficznej był istotnie niższy wśród pacjentów leczonych balonami powleczonymi paklitakselem niż wśród pacjentów w grupie kontrolnej (17% vs. 44%, P = 0,01). Jednak odsetek pacjentów otrzymujących paklitaksel w środowisku kontrastowym (55%) nie różnił się istotnie od odsetka pacjentów z grupy kontrolnej (p = 0,39). Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości pierwotnych drożności po 6 miesiącach między grupą paklitakselową a grupą kontrolną. Figura pokazuje angiogramy pacjenta kontrolnego i pacjenta leczonego balonem powlekanym paklitakselem.
Podczas pierwotnej interwencji znacznie więcej pacjentów w grupie kontrolnej niż w każdej z grup paklitakselu wymagało implantacji stentu w docelowym uszkodzeniu. Dlatego też obliczyliśmy późną utratę światła dla pacjentów, którzy nie otrzymali stentów. Późna utrata światła osiągnęła 1,9 . 1,8 mm w grupie kontrolnej (39 pacjentów), 0,3 . 1,1 mm w grupie leczonej balonami powleczonymi paklitakselem (39 pacjentów, p <0,001 vs [więcej w: leczenie kanałowe, stomatolog płock, stomatolog zielona góra ]

Powiązane tematy z artykułem: leczenie kanałowe stomatolog płock stomatolog zielona góra